به نامِ خدايِ حسين



چشايِ قشنگِ عباس دلمو خدايي كرده
مددِ آقام اباالفضل , منو كربلايي كرده

كُنجِ قفس مي تونم باشم
بي همنفس ميتونم باشم
غريب و بي كس مي تونم باشم
من بي حسين نمي تونم نمي تونم

آخه,

آقامه دوستش دارم
مولامه دوستش دارم
سرورمه دوستش دارم
ديوونشم دوستش دارم

كربلايِ تو حسين جان آقا عشق عالمينه
همه ميگن صفاي دل صحن بين الحرمينه

سلام
از لطف همه تون ممنونم كه بهم سر ميزنيد و منتظريد تا از مكه و مدينه يا از كربلا براتون بگم , و من هم شرمندتونم...
دير به دير ميام و وقتي لطف تونو ميبينم بيشتر شرمنده ميشم ... حالا هم كه اومدم نمي دونم چي بگم و نمي تونم اصلاً چيزي بگم

اگه شما هم جاي من بوديد حالتون بهتر از من نبود ..... نمي دونم آرزو كنم كه مثل من اينطوري يه دفعه بعد اينهمه انتظار يهو تو كمتر از يه ماه هم مكه و مدينه و هم كربلا قسمتتون بشه يا نه ؟ آخه ديگه مالِ خودتون نيستيد و حتي ديگه تو اين دنيا نمي گنجيد و همه جا غير اونجا ها ميشه قفس براتون... فقط دلتون ميخواد يا دوباره بريد يا اگه امكانش نيست تو خلوت بشينيد و تو دلتون برگرديد به سفرهاتون و به اون روزها و مثل ديوونه ها فقط زار بزنيد و گريه كنيد .....
و تو قنوتِ نمازهات مدام بخوني , وَلا جَعلَهُ اللهُ آخِرَ العَهدِ مِني لِزيارتكُم...

خودم هم هنوز شكه ام ,باورم نشده , به خدام ميگم خداجون هنوز تو شكر مكه و مدينه مونده بودم ديگه كربلا... اونم به اين زودي...
آره خودم خيلي منتظر بودم...
حرفِ اون روزام اين بود
اين دلِ رميده ي من در انتظارِ حرمِ ياره ..... ميخواد شيش گوشه ببينه جز غم و زاري كاري نداره
آخرِش از عشقش تو مولا ميميرم ميميرم ميميرم به خدا .... كربلاي با صفاتو ميبينم ميبينم ميبينم به خدا

درست از وقتي راه بسته شد تنها دعام و تنها آرزوم اين بود كه راهِ بسته شده ي كربلا دوباره بروم باز شه و حتي تو مكه هم دعام زيارت كربلاي آقام بود و يقين داشتم كه خدا دعامو تو مكه اجابت ميكنه چرا كه خودش به بنده هاش قولِ استجابتِ دعا رو تو مكه و تو اولين ديدار كعبه داده ... ولي اصلا باورم نميشد و فكرشو حتي نميتونستم بكنم به اين زودي بعد از سفر مكه , برم كربلا, هنوز عرقِ مكه رو تنم خشك نشده بود و به قولِ دوستام كه مي گفتن جا پاىِ مكه ت خشك شده داري ميري كربلا ؟!

ولي خوب لطفِ خداست ديگه ... منم تو شكرِ نعمتهاش موندم
اينكه نيمه شعبان مدينه باشي آخر ماه شعبان مكه و آخر ماه رمضون و شبهاي قدر كربلا... شب و سحر ضربت خوردنِ مولا تو مسجد كوفه .....
من كه هنوز باورم نميشه انگار خواب ميديدم همه اينها رو و اي كاش از اين خواب هيچ وقت بيدار نمي شدم... اي كاش , اي كاش

بين الحرمين عشقِ عالمين
يكسو حرمِ اربابم حسين
يكسو حرمِ مقطوع اليدين
به ما ها ميگن مجنون الحسين
اينجا رو ميگن جنت الحسين

ميدونم كه چقد تشنه ايد و دلتون ميخواد كه از كربلا و مدينه بشنويد ... آخه خودم هم همينطوري بودم قبل رفتنم ميگشتم تا ببينم كي رفته كربلا يا مدينه و مكه تا برام از اونجا بكه و از اونجا بشنو م و بخونم ولي حالا ميفهمم كه گفتن چقدِه سخته خودم هم خيلي حرف برا گفتن داشتم و دارم ولي ميبينم نميشه گفت ... تابرا دوستام و بچه هاي هيئت ميرفتم چيزي بگم بغض ميكردم و ... اينهفته هم بعدِ مدتها كه تونستم برم هيئت تا اسم كربلا اومد... اي كاش بوديد همتون كربلا... بين الحرمينِ آقام حسين و عباسش...

يه خيابونِ بهشتي اسمش بين الحرمينه
هر كجاش كه پا ميزاري جا قدمهايِ حسينه

دوتا گنبدِ طلايي رفته تا به عرشِ اعلا
اون يكي حريمِ سقا اين يكي حريمِ بي سر

بعدِ اينكه برگشتم انار (كه الان خودشم كربلاست "خوشبحالش) ميگفت تو خواب ديدم گنبدِ آقا سُرخه ازم پرسيد واقعاً چه رنگيه؟!
آره سُرخه گنبدِآقام... سُرخ ِ طلايي............................

چي بگم از اونجا اون شب كه وارد كربلا شديم تو مسيرمون اول به حرمِ حضرت عباس رسيديم ولي من از خواهرم خواستم كه اول بريم حرم مولا و اربابمون كه ارباب و مولاي عباسِش هم هست ,
بعدِ ورود به عراق اول نجف رفته بوديم به خدمتِ مولا علي (ع) گفتم بهتره همينطوري از بزرگتر ادامه بديم مي دونستم كه آقام عباس هم راضي تره... ميگن اجازه ي ورود به حرمِ مولا رو بايد از آقا عباس گرفت... ما هم اينطوري اول به آقامون عباس, قمر بني هاشم از همون بيرونِ حرم سلام داده بوديم و اجازه ورود به حرم اربابمون و گرفته بوديم ...
اولش كه وارد حرم ميشي شكه اي , باورت نميشه كه بعدِ اينهمه مدت عشق و اميد و آرزو و ديوونگي و انتظار كه تو خواب و بيداري تو روياهات حرم اقا رو ميديدي و خودتو تو حرم فقط تصورش و مي كردي , حالا واقعا اين تويي كه تو حرمشي , اين تويي و پايانِ انتظارت, اين تويي و كرم و لطفِ بي دريغ مولات, اين تويي و گنبد طلايي آقاتو اين توييو پرچم سرخش كه دلتو ميبرد , اين تويي و خلوت و عشق بازي با محبوبت , حالا تا دلت ميخواد براش بخون و زبون بريز, تا دلت ميخواد ناله بزن و بغضاتو خالي كن , تا دلت ميخواد اشك بريز و صورتت و خيسِ خيس از اشك شوق و ديوونگي ِ وصال كن , تا دلت ميخواد با صدايِ بلند داد بزن و ناله بزن و آقاتو صدا كن, .....
ولي اولين دفعه كه واردِ حرم ميشي فقط شكه اي, ماتي, گيجي, گنگي, نمي دونم شايد من اينطوري بودم ولي با خيليها كه رفتن كربلا صحبت كردم اونا هم همينطوري بودن....ولي بعدش از حرم بيرون اومديم با خواهرم بوديم رفتيم رو پله هاي تل زينبيه نشستيمو به حرمِ آقا خيره شديم اونجا بود كه ديگه باورمون شد و يهو دلامون...آخ... اره انگار بايد از خانوم زينب هم اجازه ورود برا حرمِ حسينشو ميگرفتيم كه فراموش كرده بوديم از شوقِ زيارت..... از رو پله هاي تل بود كه دلامون با اشك و حال و صفا كشوندمون دوباره به حرمِ مولا, ايندفعه ديگه از دري وارد شديم كه ايوون طلاي آقا جلو مون بود....واي خداي من... چه شكوهي بود و چه عشقي......... ديگه اصلاً پاهامون اجازه ورود به حرم و ضريح رو نمي داد.... رفتيم و جلوي ايوون طلا و روبه روي ضريح از همون پنجره هاي فولادي كوچيك ايوونِ حرم به ضريحِ مولا مون نگاه ميكرديم و ديوونه وار اشك ميريختيم

فردا صبحش بود كه ديگه تنها بودم اجازه ورود با حرمِ ساقي رو از ارباب گرفتم و پا به بين الحرمين گذاشتم به طرف حرم ساقي كربلا....واي خدا چقد اين تنهايي رو دوست داشتم و منتظر فرصتي بودم تا مثل مدينه و مكه تو كربلا هم تنها باشم .... حالا هم تنها بودم تو بين الحرمين همون بين الحرميني كه اينهمه تو وصفِ عشق و صفاش شنيده بودم , تو بين الحرمين كه راه ميري مدام به پشت و جلوت بر ميگردي و نگاه ميكني, يه طرف حرم آقات و مولات حسين يه طرف هم حرم ساقي ,عباس... وقتي داري ميري به سمتِ حرم انگار يكي مياد پيشوازت , مياد كه تا حرم همراهيت كنه و نگهت داره تا پاهات باهات راه بياد و برسي به حرم ... نمي دوني با چه نيرويي قدم بر ميداري …. اشك تنها همراهتِ تا به حرم سقا, تا اون وقت حتي عكسي هم از حرم آقا عباس نديده بودم خيلي تشنه بودم كه ببينم حرمِ ماه بني هاشم چه شكليه,.... تا وارد حياط حرم شدم تا چشمم به ايوون طلايي اقا و حتي ستونه هاي طلاييش افتاد كه انگار از همه حرما خوشگلتر بود گفتم آقا حقا كه ماه بني هاشمي , آقا حرمت اينقدِه خوشگله خودت ديگه چقد خوشگلي, آقا بي خود نيست كه از همه دل ميبري با حرمت.....اي خدا... چقد دلم هواي اونجا رو كرده .... شايد شنيديد كه ميگن ضريح عباس كوچيكه , آره اوني كه دستاشو بريدن و هر كف العباس تو يه طرفِ خيابونِ حرمِ, آقايي كه سر به تنش نذاشتن.... ديگه چي ميمونه از اين بدن.....خداياااااااااااااا.

ديگه هيچي نمي تونم بگم دلم بد جوري هواي كربلا رو كرده ... هواي شباي سردِ ماه رمضون ... تنها شبايي كه تا صبح حرم باز بود و تو سرما تو حرم با گرماي عشق تا صبح ميموندم ...خدايا زيارت مولا مو دوباره قسمتم كن
انشالله قسمت همه شما عاشقا و ديوونه هاي مولا بشه
ايندفعه ديگه لُبِ كلام از سفر رو نوشتم كه مثل نوشته هام از مدينه نيمه تموم نمونه

التماس دعا
حق يارتون